Bliźnięta w matczynym łonie. Jeden pyta drugiego:
– czy wierzysz w życie po porodzie?
– tak, oczywiście. Musi być coś po porodzie. Może jesteśmy tutaj aby przygotować się na to, co będzie potem?
– Nonsens! Nie ma żadnego życia po porodzie. Jak Ty to sobie wyobrażasz?
– Nie wiem … ale pewnie będzie tam więcej światła niż tutaj. Może będziemy chodzić na naszych nogach i jeść ustami?
– Co za absurd! Chodzenie jest niemożliwe. A jedzenie ustami? To po prostu śmieszne! Jesteśmy karmieni przez pępowinę. Mówię Ci życie po porodzie jest absolutnie niemożliwe. Pępowina jest na to po prostu za krótka.
– Ja i tak wierzę, że jest coś więcej. Nawet jeśli trudno jest nam to sobie wyobrazić.
– Ale z tego co wiem nikt nigdy stamtąd nie wrócił! Narodziny to koniec życia.
I czym w ogóle jest życie? Tylko smutną egzystencją w ciemności, która donikąd nie prowadzi.
– Hmm… nie wiem dokładnie, jak to będzie ale jestem pewien, że po porodzie zobaczymy Mamę i ona się nami zaopiekuje.
– Mamę? Ty wierzysz w Mamę? To powiedz mi – gdzie ona teraz jest?
– Gdzie? Ona jest wszędzie wokół nas! Żyjemy w niej.
Bez niej nasz świat by nie istniał.
– Ja nigdy w to nie uwierzę. Nigdy nie widziałem żadnej mamy i logika mi mówi, że ona nie może istnieć.
– No niby tak. Ale wiesz … czasem, kiedy jesteśmy bardzo, bardzo cicho wydaje mi się, że słyszę z daleka jej głos …

Ciekawa wiedza
w linkach. Zapraszam. 🤗